بسم الله الرحمن الرحيم

با عرض سلام...

ابتدا بهترين روزهاي دنيا رو خدمتتون تبريک عرض مي کنم.

تولد حضرت ابا عبدلله (ع) مولي الموحدين ، حضرت ابالفضل العباس (ع) يگانه خورشيد عقلانيت  و سيد الساجدين زينت خداوند حضرت امام سجاد (ع) ....

اذا زلزلت الارض

به ترازوي  عدالت چو شود فزون نگاهت.......به شفاعت تو آيد صف دادگاه، ابالفضل

(اينم دو بيت شعر به قول يکي از رفيقاي عزيزم ، هورمونيه هورمني)

هيچ داني از چه رو گهگاه طوفان مي شود؟.......صحنه ي جنگيدن عباس اکران مي شود

هيچ داني نور برق آسمان از بهر چيست؟......برق شمشير ابالفضل وقت تمرين با عليست

 بعد از مدت زيادي که شايد مقداري پست هاي بلاگ روند خاصي رو طي کردند، قصد دارم موضوعي رو در اين پست بنويسم که به ظاهر از روند خارجه اما به واقع اينطور نيست ....

انشالله تا نيمه شعبان دو پست در مورد دوران کودکي حضرت امام صادق(ع) مي نويسم..

زمان حدودا سال 80 هجري...

روز هاي نسبتا گرم مدينه ............

نکته اي متفاوت.....

به نقل از تاريخ نگاران ، در طول دوران زندگي بشريت ، بازي کودکان در تمام دنيا شبيه به هم بوده(در يک رنج خاص) فلذا کمتر شهرهايي بودن که بازي خاصي براي کودکان داشتن...

در مدينه در آن سالها مي شه گفت به لطف گردش بالاي اطلاعات و علوم و رشد مردم نسبت به نقاط ديگه ي دنيا حدودا دو مورد بازي متفاوت ديده مي شد...

جعفر صادق(ع) حدودا 8 ساله است ....

يکي از بازي هايي که در تاريخ جاي شگفتي بسيار داره ، بازيي بود که در مدينه باب بود ..

اين بازي اينگونه بود که جعفر صادق(ع) در جايي مي نشستند و نقش استاد رو بازي مي کردند و بقيه بچه ها هم مي شستند و در نقش شاگرد بازی می کردند...

بعد در مورد یک شئی (اغلب میوه) فکر می کردند و خصوصیاتش رو می گفتند بدون اینکه اسمی ازش ببرن ، بعد شاگردا به فکر می رفتند تا اینکه یکیشون حدس بزنه و اسم اون رو بگه و اگه درست باشه جاشون رو با جعفر صادق(ع) عوض می کردند و می شدند استاد...

اما به دلیل اینکه حضرت در اون دوران هم از هوش بالا یی برخوردار بودند به سرعت از طیف شاگردا بیرون می مدند و باز هم استاد می شدند.

نکته مهم .....

صفت صادق از همان کودکی به ایشان داده می شد.

امام جعفر صادق(ع) از همون وقت هم هرگز دروغ نمی گفتن یعنی در بازی حق و عدالت رو رعایت می کردند.

اما همه که اینطور نیستند....نه؟

همبازی هاشون که گهگاه در بازی به سمت استادی می رسیدند تا چیزی رو وصف می کردند جعفر صادق(ع) به سرعت حدس می زدند اما اونها برای اینکه موقعیت خودشون رو از دست ندند ، دروغ می گفتند و می گفتند که نخیر من چیزی دیگه ای منظورم بود....

در تاریخ گفتند امام جعفر صادق(ع) از اون دوران هم اهل نزاع نبودند ...(این قسمت رو دقت کنید به نظرم خیلی بامزس....)

وقتی می دیدند که بچه ها حقشون رو می خورند به شدت متاثر می شدند و بعد بجای دعوا گهگاه گریه می کردند (فداشون بشم) به این شکل اعتراض خودشون رو ثابت می کردند.....

اون همبازیهای دیگشون هم بعد از چند دقیقه می دیدند که بازی بدون حضور او اصلا لطفی نداره و از اون جذابیت و خلاقیت دیگه خبری نیست...

می رفتند و کلی منت حضرت رو می کشیدند و بعد می اوردنشون ....حضرت هم از اونها قول می گرفتن که شرط اومدنشون اینه که    دروغ نگه کسی و بعد هم ادامه می دادن...

خب  امیدوارم که مطلب به دردتون خورده باشه....خودم هر وقت یاد این داستان می افتم از طرفی خندم می گیره و از طرفی غبطه می خورم .....(نظر شما چیه؟)

                                                                تحلیل مختصر :

نکته ای که بنده رو وادار به تفکر کرد این بود که واقعا اگر جو تربیتی فرستادگان خدا ، ائمه پیاده می شد چقدر بشریت سود می برد....

نمی دونم اگر تاریخ یعنی همین ما انسانها اجازه می دادیم تفکر ائمه واقعا پیاده بشه در جامعه (اون تفکری که در فاز تربیتی کودک هم به ساده ترین زبان بهترین شیوه ی زندگی یعنی تفکر کردن رو اموزش می ده) اونوقت چی می شد؟ دینا که هیچ آیا مسلمونا باز هم عقب بودند؟؟؟

این تمام هدفمه .....منتظر نظرات متفکرانه و زیباتون هستم...

اذا زلزلت الارض

عقل را گویم فقط در یک کلام........یا علمدار حسین و السلام